Bijzondere, vrolijke en droevige verhalen:

Heb je een byzonder dierenverhaal? stuur het dan naar: frakvitoya@syberischehuskykennel.nl

Akida en Laika.
Hoe kond je?
De regenboogbrug.
Brief uit het hondenparadijs.

 

Akida en Laika geven:

(Een verhaal van een moeder waar deze 2 hondjes, uit hetzelfde nest, heen gegaan zijn)

Onze oudste zoon Marijn, bijna 12, (heeft pdd/nos; adhd; gilles de la tourette) krijgt af en toe van die buien dat hij echt heel agressief wordt en de enigste oplossing is dan dat ik hem plat op de grond legt.
Ik ga dan letterlijk bovenop hem zitten totdat hij gekalmeerd is.
Dit kan soms wel ruim een half uur of langer duren.
Nu komen echter Akida en Laika helpen.
Als ik zo bovenop Marijn zit komen ze er om heen snuffelen.
Ik ga dan wat terug zitten en Akida dringt zich dan voor mij en gaat dan op Marijn zijn buik of rug liggen (ligt er aan hoe hij op de grond ligt).
Ze legt dan haar voorpootjes gekruist op hem, net of ze wil zeggen "ik bescherm je wel".
Laika gaat dan aan Marijn zijn gezicht likken en daarmee tovert ze weer een lach op zijn gezicht.
De laatste keer was Marijn binnen 5 minuten gekalmeerd en heeft hij nog heerlijk even met de hondjes zitten spelen.

Ook het wandelen met de honden doet Marijn erg goed.
Hij is dan heerlijk met ze bezig en kan zijn hoofd even leef maken van emoties en gedachtes.
Samen naar de hondenclub is ook een pluspunt want hij leert daar te "werken" met de honden en leert vooral dat hij zelf rustig moet blijven.
Als hij niet rustig is, luisteren de honden ook niet!

Onze Sven (net 7, pdd/nos) kan heel erg overdreven verdrietig zijn om niets.
Hij weet dan met zijn emoties geen raad en blijft dan als het ware hangen in het huilen. 
Ik neem hem dan op schoot en binnen een mum van tijd staan beide hondjes bij hem.
Ze duwen dan met hun neusjes tegen zijn handen en benen net zolang tot hij hen gaat aaien.
Dan gaan ze hem "kussen", klimmen dan tegen hem aan om hem in zijn gezicht te likken.
En hup... Sven lacht weer en droogt ijverig zijn tranen af.

Het is voor de ouders erg belangrijk, dat bekend wordt, dat je autisme ook op andere manieren kunt behandelen dan alleen met medicatie.


Hoe kon je???

Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen.

Je noemde mij je kind en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend.

Als ik stout was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me 'hoe kon je?',

maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.

Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had,

maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt.

Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aan schurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, ik kon me geen beter leven voorstellen.

We maakten lange wandelingen en rende door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen, ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.

Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en carriere besteden en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner.

Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam.

En toen..... werd je verliefd.

Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens".

Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar.

Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding.

Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken en ik wilde ze ook bemoederen.

Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench.

Oh ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een gevangene van de "liefde"

Toen ze groeide werd ik hun vriend.

Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op,

staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus.

Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - ik zou hun met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest.

Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen en samen wachten we op het geluid van jou auto.

Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde.

De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja " en veranderde je van onderwerp.

Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond" en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.

Nu heb je een carriere kans in een andere stad, jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn.

Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin",  maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was.

Ik was blij en opgewonden over de autorit, tot we bij het asiel stopten.

Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid.

Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden".

Zij haalden hun schouders op en keken je meewarig aan.

Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met papieren.

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "nee papa ! laat ze mijn hond niet meenemen ! ".

En ik maakte me zorgen om hem, en over wat ik hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, over respect voor het leven.

Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen.

Je moest nog een deadline halen en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist

dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden.

Ze schudden het hoofd en zeiden " hoe kon je ? ".

Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden.

Ze voeren ons natuurlijk, maar ik heb geen trek meer.

In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was.

Dat je van gedachten was veranderd.

Dat dit allemaal slechts een nare droom was.

Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden.

Toen ik me realiseerde dat ik niet op kon tegen die, met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, ik trok me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen, ze me kwam halen aan het einde van de dag, ik liep met haar de gang door naar een aparte kamer.

Een gelukzalige stille kamer.

Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren .

Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren,

Ze vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken.

Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen.

De last die zij moest dragen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde.

Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl er een traan over haar wang gleed.

Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren.

Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden.

Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde,

ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde " hoe kon je? ".

Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo".

Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen.

Een plaats van licht en liefde en zo verschillend van dit aardse bestaan.

Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen

dat mijn " hoe kon je ? " niet tegen haar gericht was.

Ik dacht aan jou lieve baas.

Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.

Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.

 

Nawoord van J. Willis Schrijfster van dit stukje.

Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van " hoe kon je", zoals bij mij toen ik het schreef,

Komt dat doordat het een samenstelling is van de miljoenen dieren die ieder jaar in de asiels over de hele wereld sterven.

Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet commerciële doeleinden.

Gebruik het om mensen voor te lichten, op websites, in nieuwsbrieven, op prikborden in de asiels en dierenartsenpraktijken.

Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is.

Net zo belangrijk als het krijgen van een mensenkind, dat dieren onze liefde en zorg verdienen,

Dat het vinden van een ander, goed tehuis voor je eigen verantwoordelijkheid is en dat ieder asiel en ieder dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven,

Dat alle leven kostbaar is.

Doe alsjeblieft al het mogelijke om te voorkomen dat een dier als ongewenst wordt afgemaakt.

De Regenboogbrug.

Er is een plaats in de hemel die Rainbow Bridge heet.
Als een dier, dat een hele sterke verbinding heeft met iemand hier, overlijdt, gaat dit huisdier naar Rainbow Bridge.
Daar zijn graslanden en heuvels voor al onze speciale vrienden zodat ze kunnen rennen en samen kunnen spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn en onze vrienden zijn er warm en comfortabel.
Alle zieke en oude dieren worden hersteld in gezondheid en kracht; die gewond of verminkt waren, worden weer ongeschonden en sterk, precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, maar er is één klein ding: ze missen allemaal een speciaal iemand, iemand die achtergelaten is.
Ze rennen en spelen samen, maar er komt een dag waarin er één plotseling stopt en de verte in kijkt.
Zijn heldere ogen staan strak; zijn verlangende lichaam begint te trillen.
Opeens breekt hij van de groep, vliegt over het gras, sneller en sneller.
Je bent gezien, en wanneer jij en je speciale vriend elkaar eindelijk treffen,
houden jullie elkaar stevig vast in dit vreugdevolle weerzien, om nooit meer apart te zijn.
De vrolijke kussen regenen op je gezicht; je handen aaien de liefdevolle kop, en je kijkt nog een keer in die vertrouwde ogen, zo lang weg uit je leven, maar altijd aanwezig in je hart.

Dan kruis je Rainbow Bridge, samen...

Brief uit het hondenparadijs.

Mijn baasje,

Ik ben het, jouw hondje, die deze brief aan jouw schrijft.
Ik ben in het dierenparadijs.
Toen wij op vakantie gingen, stopte je en je zei:" Kom, uit de auto!"
Ik sprong uit de auto en jij deed de deur dicht en reed weg.
Ik dacht eerst dat je me bang wilde maken, toen zag ik jouw auto in de verte verdwijnen.
Toen werd het mij duidelijk, je hebt me verlaten. Ik werd heel bang en verdrietig.
Ik rende jouw achterna, maar ik kon je niet meer bijhouden.
Ik rende en rende zonder te weten waarheen en toen werd ik door een auto aangereden en door de klap werd ik in een sloot geslingerd, ik kon mij niet meer bewegen.
Daar lag ik creperend van de pijn en om hulp roepend naar jouw, maar jij was al heel ver weg.
Op weg naar je vakantieadres, na uren van lijden kwam de dood en ik kwam in zijn rijk.
Nu ben ik hier in het dierenparadijs. Mijn hart is droevig. Zeg mij waarom heb jij dit gedaan?
Heb je zo weinig van mij gehouden?
Wij zijn hier met zo velen, die door hun familie zijn verlaten, en allen hebben een gebroken hart.
God die jouw en mij heeft geschapen, moge Hij jouw vergeven.

Jouw hondje, die jouw zo lief had.


Henk van Essen